Makaleler

ANA-BABA İLİŞKİSİNİN ÖNEMİ

               Çocuğun kişiliğinin oluşumu, karakterinin biçimlenmesi ve benlik saygısının  gelişimi, büyük ölçüde özdeşim modelleri olan ana-babanın  kişilik yapılarına bağlıdır. Kendine güvenen  olan anne ve baba, bu özgüvenlerini çocuklarına da yansıtıp güvenli olmalarını sağlarlar. Anne ve babanın  davranışlarını kendine model olarak  alan çocuk, böylelikle istenen ve istenmeyen davranışları onlardan öğrenecek, kendini bu doğrultuda  yönlendirecektir. Ancak çocuğun, anne ve babasının  tavırlarını  benimseyebilmesi için ana-baba-çocuk üçgeni arasında, sevgi,saygı ve güven olması gerekir. Anne ve babaının  birbirilerine karşı olan  ilişkilerinin sevgi ve saygı temeline dayanması, gerek çocuğun cinsiyetine özgü rolü benimsemesi, gerekse özdeşleşmesi  açısından büyük önem taşır. Ancak ne yazık ki, annesinin  babası tarafından  çenesinin kırılmasına, ya da başında ödem oluşturulmasına tanık olan  çocuk örnekleri vardır. Böyle bir ortamda yetişen bir kız çocuğu, kadınların hor görülecek yaratıklar olduğu düşüncesine kapılır. Bunun paralelinde babasına  karşı duyduğu  korkuyu zaman  içinde  tüm erkeklere  genelleyerek kendi evliliğinde de eşiyle mutlu olmayabilir.

               Çocuklar, anne ve babalarının  kendi  aralarındaki  ilişkilerinde  son derece  hassastırlar:

            Annesinin babası tarafından sürekli dövüldüğüne tanık  olan 5,5 yaşındaki  bir erkek çocuğu, babasına olan düşmanlığını şu cümlelerle dile getirmektedir:”Babam, annemi dövüyor diye asker kılığına giriyorum. Ama babam ölmüyor, oyuncak tüfekle vurduğum için”demektedir. Bu açıdan bakıldığında, huzursuz aile ortamı, bazı durumlarda dağılmış aile ortamı  gibi çocuğu  olumsuz  bir şekilde etkiler ve çeşitli  uyum, davranış bozukluklarının  sebebi olabilir. Anne ve babasının  sürekli  tartıştığı  veya kavga ettiği  gergin  bir ortam içinde  yetişen çocukta, alt ıslatma, dışkı kaçırma, tik, kekemelik, parmak emme, tırnak yeme… vb. gibi uyum ve davranış bozukluklarıyla okul başarısızlığına rastlanılabilir.

               Sağlıklı ana-baba ilişkisinde, bireylerin birbirilerini sevmeleri ve saymaları, birbirilerinin düşüncelerini hoşgörü ve saygıyla karşılamaları, birbirilerine güven duymaları  ve desteklemeleri söz konusudur.

KAYNAK: ANA-BABA VE ÇOCUK, 12.BASIM, SAYFA 39-40 , PROF. DR. HALUK YAVUZER